ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ

 Καλημέρα, καλημέρα αγαπημένες και αγαπημένοι και μια όμορφη Κυριακή σας εύχομαι από καρδιάς! Στη σημερινή μου στήλη στη Θεσσαλία, σας παρουσιάζω ένα βιβλίο που εμένα με συγκίνησε βαθιά και χρειάστηκα αρκετή ώρα αφότου το τελείωσα για να βγω από όλο αυτό το συναίσθημα της συγκίνησης. ΄Ηταν όμως κάτι πολύ όμορφο. Και σας μιλάω για το θαυμάσιο πραγματικά βιβλίο, την συλλογή διηγημάτων της φίλης, συγγραφέας Μαγδαληνής (Λίνας) Θωμά "Τον πατέρα στην πλάτη" από "Τις Εκδόσεις των Φίλων", έκδοση του 2025.

Ας δούμε ορισμένα βιογραφικά στοιχεία για την συγγραφέα για να τη γνωρίσουμε καλύτερα: 

Η Μαγδαληνή Θωμά είναι Δρ. Νεοελληνικής Φιλολογίας. Έχει διδάξει ελληνική γλώσσα στα Τ. Μ. Γλώσσας του Μπορντώ και της Λίλλης, στο Liceo Classico “Marco Foscarini” της Βενετίας, το Κλασικό Λύκειο της Βιτσέντσας, το Κλασικό Λύκειο του Καστελφράνκο, στο Κέντρο Γλωσσών και στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τάρτου της Εσθονίας. Έχει δημοσιεύσει δύο μυθιστορήματα, μία νουβέλα και τρία βιβλία μεταφρασμένης εσθονικής ποίησης και πεζογραφίας, ενώ διηγήματά της, μεταφράσεις της καθώς και βιβλιοκριτικές της έχουν παρουσιαστεί σε περιοδικά και στην εφημερίδα «Θεσσαλία». Έχει συμμετάσχει στην επιστημονική ομάδα που μετέφρασε Γιώργο Σεφέρη στην εσθονική γλώσσα (2012). Ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημά της "Μες τη νύχτα του κόσμου" έχει μεταφραστεί από τον Madis Veldi για το εσθονικό λογοτεχνικό περιοδικό Looming 11, 2018. Είναι μέλος του Κέντρου Βιβλίου Μαγνησιωτών Συγγραφέων και συνεργάτις της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου. 

Δεκατρία διηγήματα σε πολυτονικό σύστημα που δένουν άρρηκτα μεταξύ τους και δημιουργούν μία ενιαία αφήγηση όπου κοινός τόπος είναι το τραύμα σε όλες του τις μορφές και τις εκφάνσεις. Άνθρωποι ταλαιπωρημένοι αλλά και οικείοι, παλαίμαχοι μια ζωής που φεύγει με ιδιαίτερα αλλά και καθημερινά χαρακτηριστικά κι έναν πόνο βαθύ μα τόσο βαθύ που τον κουβαλούν όπως κουβαλούν "Τον πατέρα στην πλάτη". Μία αφήγηση διαπερνά όλα τα διηγήματα που μοιάζουν να χορεύουν αέναα γύρω από ένα κοινό θέμα : πόσο αντέχουμε να κουβαλάμε τα τραύματα μας, να ζούμε με αυτά, να πορευόμαστε με αυτά αλλά στο τέλος πάντα μα πάντα να γίνεται κάτι και αυτό το φορτίο κάπως να γίνεται πιο ελαφρύ;

Βαθιά τραύματα, ψυχικά, γονεϊκά, πατρογονικά, συναισθηματικά, ερωτικά χορεύουν αδιάκριτα στο βιβλίο της Λίνας Θωμά και εμείς γινόμαστε θεατές μιας μετουσίωσης που δεν έχει γυρισμό. Μιας μετουσίωσης που μόνο στις αρχαίες τραγωδίες συναντάς. Γιατί θα το ξαναπώ: όπου υπάρχει τραύμα, όπου υπάρχει τραγωδία, όπου υπάρχει σκοτάδι και έρεβος στο τέλος πάντα μα πάντα υπάρχει λυτρωμός και κάθαρση. Μας το έχουν διδάξει χιλιάδες χρόνια πριν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Πλέον μας το διδάσκει κάθε μέρα η ίδια μας η ζωή. 

Και για του λόγου το αληθές θα σας αναφέρω ορισμένα παραδείγματα από το βιβλίο: 

Η πολύτιμη και άκρως διδακτική ιστορία του Μαθιού που κουβάλησε τον πατέρα του στην πλάτη μέχρι το προαύλιο του νοσοκομείου, καθώς ήταν άρρωστος, παρόλο που ο πατέρας του πολύ τον αδίκησε. Μα ο Μαθιός αγέρωχος μέχρι την τελευταία στιγμή του πατέρα του, δεν πτοήθηκε και δεν του κράτησε κακία. "Πικρογέλασε. Να δεις που στράφι ο κόπος του δεν είχε πάει να φορτωθεί τον πατέρα του στην πλάτη και να τον κουβαλήσει μέσα στον άγριο καιρό ίσαμε εκεί. Για να πεθάνει".

Η Μαλαμίτσα ως τον ερχομό του Βασίλη δεν είχε ούτε μιλιά ούτε ζωή μήτε θέση στην κοινωνία, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο: ""Κουτσάβλω, κουτσάβλω..." τη φώναζαν τα παιδιά, λες και φοβόντουσαν μη τυχόν και το ξεχάσει και της το θύμιζαν κάθε ώρα και στιγμή, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, πριν ή μετά το φαγητό. Πώς πίνουμε το φάρμακο, μόνο που για την Μαλαμίτσα ήτανε φαρμάκι". Ξαφνικά έστω και στην τελευταία της ανάσα αποκτά ανάστημα, ζωή και φεύγει ευτυχισμένη ξημερώματα Χριστούγεννα έχοντας στο προσκεφάλι του θανάτου της τον αγαπημένο άντρα.

Και τέλος, ιστορία του Τζοβάνη, ενός εργάτη χειρωνάκτη που όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο:" Από την Κεφαλλονιά λέει ήτανε. Τον τίναξε ο πόλεμος πέρα και τον ξέβρασε σε τούτα ΄δω τα ακρογιάλια με φίλους και μ΄ εχθρούς ανακατωμένους." Ξαναβρέθηκε τελικά με την Κατερίνα παρά τα χρόνια που πέρασαν.

Οι ιστορίες της Θωμά είναι γραμμένες με  ένα χιούμορ που δεν περνά απαρατήρητο. Η γραφή της είναι πολυεπίπεδη και αγγίζει βαθιά τον αναγνώστη. Δεν αφήνει κανένα κενό και δημιουργεί μια έντονη συγκίνηση από την πρώτη ιστορία ως την τελευταία. Διαβάζεται το βιβλίο της αργά, πραγματικά πολύ αργά, προκειμένου να απολαύσεις όλα αυτά τα στοιχεία που το συναποτελούν: τα μικρά σπίτια με τις αυλές, τα απόκρημνα βράχια, τις θάλασσες, την υγρή αμμουδιά, τις σπηλιές, το χιόνι, τους όμορφους ανθρώπους, τα παιδιά που παίζουν, τα ζουζούνια, τα σκαθάρια, τα βότσαλα. Όλα είναι τόσο όμορφα "ριγμένα" στο βιβλίο της Θωμά που δημιουργούν ένα υπέροχο υφαντό.

Και σας αφήνω με ένα πολύ όμορφο απόσπασμα από "Το κανάτι του Τζοβάνη", που εγώ αγάπησα πολύ:

"Η αληθινή ευτυχία δεν κοκκινίζει από ντροπή. Ξεμπροστιάζεται, παραδίνεται και φεύγει". 

Ως την άλλη φορά έχετε την αγάπη μου και καλή σας ανάγνωση! 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Θεσσαλία του Βόλου, έντυπη και ηλεκτρονική, στις 14/12/2025.

Στο πιο κάτω link μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο στην ηλεκτρονική του μορφή: 

https://e-thessalia.gr/paroysiasi-tis-syllogis-diigimaton-tis-linas-thoma-ton-patera-stin-plati/